Abonneer op de RSS feed
Taalpolitie
Als onbezoldigd veldwachter van de Taalpolitie - heimelijk overtuigd van het onvermogen tot zindelijk denken van nieuwslezers die zeggen: 'De mensen wiens papieren gecontroleerd werden' - deelt de Taaldokter tijdens cursussen, trainingen en workshops met gulle hand zijn zwarte lijst met 'verboden woorden en uitdrukkingen' rond. En dan gaat hij lekker een kopjen kofjen drinken bij Saartjen in de keuken.
Het blijkt te werken: velen vinden het fijn dat een streng maar rechtvaardig agent opstaat die aanwijzingen geeft, ge- en verboden uitvaardigt en waar nodig beboet. Toch probeert de Taalpolitie zich bescheiden op te stellen; we willen niemand ontmoedigen. Hardnekkige overtreders die creativiteit en zindelijk denken kennelijk minachten en boycotten in hun taalgebruik maken echter kennis met lik-op-stuk-beleid volgens het principe gelijke monniken, gelijke kappen: van strafregels tot openbare beschimping.
De Taaldokter doet het niet vaak, zijn bevoegdheid als onbezoldigd veldwachter van de Taalpolitie gebruiken, maar soms is het nodig. Hij wees er al eerder op: sommige termen mogen niet. Verboden woorden. Taaltaboes ja. En nu las hij er weer één, en is de maat vol. Uit het digitale Parool (die krant die steeds meer een soort AT5 op papier wordt) van 7 januari, over metro's die worden opgeknapt met kunst. Sympathiek initiatief, serieus artikel. En dan staat het er ineens, na de mededeling dat de opknapbeurt anderhalf jaar duurt en 1,15 miljoen euro kost, waarvan gemeente en GVB een groot deel betalen: 'Ook onder meer het Amsterdams Fonds voor de Kunst en de Stadsregio Amsterdam hoesten geld op.' Hoesten op. De Taaldokter moet iets wegslikken als deze intens smerige term wordt gebruikt in verband met geld. Hoe komt zo'n scribent er toch bij? Het slijk der aarde wordt uitgegeven, besteed, opgebracht desnoods, maar nooit meer 'opgehoest'. De waanzin; financiers zijn geen geldautomaten. En al waren ze dat. Scheer je toch weg met je vieze beeldspraak. En nu opgerocheld!
Vader wiens dochter trouwt in een huilprogramma, snuitend en sniffend: 'Dit pakken ze me niet meer af.'
Kan dat afgelopen wezen? Dat geborneerde toontje, en altijd maar dat gezever over die 'ze' die altijd loeren op je welzijn en welbevinden, en je blijkbaar plukken waar 'ze' plukken kunnen?
Man, niemand wil je dat huwelijk van je dochter afpakken! We moeten er niet aan denken! Scheer je weg en ga je mond spoelen!