Luisteraars, een goedenavond, of wat is het eigenlijk, borreluur.

E2-E4. Het wil nog maar niet zomeren en ik bevind me in een dampend buurtcafé met Joop Negatief. We zitten aan het schaakbord. Ik kan helemaal niet schaken, ik wil het ook niet. Ik hou er niet van. En ik hou er helemaal niet van als mensen in cafés schaken.

Joop Negatief pareert mijn primitieve aanval en verwerft zich onmiddellijk positioneel voordeel. 'Je kunt beter nu meteen opgeven,' grijnst hij satanisch. Joop Negatief heet eigenlijk Joop Foto, omdat-ie op dertigjarige leeftijd een vervoegde midlevenscrisis kreeg en besloot z'n grauwe accountantsbestaan te verruilen voor een carrière als fotograaf. Maar Joop Negatief is wel zo toepasselijk, want de mensen worden niet vrolijk van Joop.

Ik verzet een paard en vraag, om maar iets te zegen: 'Stem jij eigenlijk, Joop?' 'Nee,' antwoordt hij terwijl hij het paard neemt, 'Vroeger stemde ik op zo'n Goede Kleine Partij. Maar toen maakten ze er een vrouwenpartij van, met een Lijsttrekster.' Hij kotst het woord bijna uit. 'En toen raakte die Lijsttrekster in verwachting en moest ze met zwangerschapsverlof. Maar dat vond ze niet zo nodig. Nou, toen vond ik het ook niet meer zo nodig om op die Goede Kleine Partij te stemmen.'

Ik neem de ravage op het bord in ogenschouw terwijl ik probeer de lijn van zijn betoog te vatten. Joop vervolgt, mijn loper nemend: 'Weet je wat ik zat te bedenken? Hier in Amsterdam zouden ze een nieuwe partij moeten oprichten, de AP: de Ajaxpartij. Moet je 's opletten hoe het dan gaat met die opkomst. Ver in de negentig procent hoor. En de spelers zijn verkiesbaar hè, dus dan zit binnen de kortste keren het voltallige eerst van Ajax in de gemeenteraad. Ik zie 't helemaal voor me: Van der Sar Financiën, Rijkaard Bouwen en Wonen, Oulida Gezondheidszorg, en natuurlijk Van Vossen en Frank de Boer samen op Cultuur. Een elfkoppig college van B&W, wat een schitterende plaatjes zal ik daarvan schieten.'

Triomfantelijk kijkt Joop Negatief me aan. Voor het eerst zie ik iets van enthousiasme in zijn fletse ogen. 'En wie moet dan de nieuwe burgemeester worden Joop?', vraag ik, wanhopig trachtend mijn koning in veiligheid te brengen. 'Wat een vraag,' zucht Joop. 'Edje Davids natuurlijk. Heb je die wel eens in pak gezien? Die is er geknipt voor: de eerste zwarte burgemeester van Amsterdam! En Overmars mag loco worden.'

Joop Negatief komt nu echt goed los. er tekent zich zowaar een blos af op zijn vale kop. 'Overal in de stad voetbal, dat vinden de mensen toch geweldig? Voetbalgedichten van Nico Scheepmaker op abri's, voetbaltheater, Het concertgebouworkest dat De herdertjes lagen bij nachte... speelt voor een uitverkochte zaal... Wethouder Van Vossen opent voetbalexpositie in Stedelijk Museum, dat werk, begrijp je wel! En wat nou voetbal is oorlog? Politiek is voetbal! Denk eens aan al die uitdrukkingen: Groenlinks buitenspel, VVD mist voor open doel, PvdA geeft voorzet, CDA kopt mis, Groenen teruggefloten, D66 scoort... noem maar op. En op zondag geen politiek hè - niet om religieuze redenen, maar omdat het college dan speelt. En de hele gemeenteraad staat langs de lijn. Jawel. Trouwens, ik zou mar opgeven als ik jou was, want ik win toch. Dat ziet een kind.

Verbluft staar ik nar het bord, en bedenk dat voetballende politici in elk geval beter zijn dan schakers met politieke ambities: recht op het doel af en geen gekonkel.

En dan zie ik het: ik kan Joop mat geven in twee zetten! Geluk dwing je af, denk ik, en besluit dat die AP er maar moet komen. Met Joop Negatief als partijfotograaf en persvoorlichter.

Een goedenavond.