Testamentje

Plotseling zwart en beknopt
een laaghangend wolkje
precies boven mij,
een vlinder die op me komt zitten,
een deur die glimlachend opengaat:

hoe je daar staat, God
redenen benemend.
Je lulde wat, schonk in.

Ooit als tot je doordringt
dat we deze zondige zondag herfst maakten,
dat ze later bomen maken van hout
- cunstenaers, wetenschappers,
Jeroen Bosch isch er niks bij.

Lachen godverredomme. Angst.
Snel vlug testamentje.
Allemaal lief, allemaal goed.
Braaf.