Talent

Soms duurt
je grote liefde
maar een nacht.
Waarbij gedacht
moet worden aan
Vanilla, bleke dood
als je ouder wordt,
de maan, het weke gezwel,
een septemberse zondag
in stille kamers
met langzame hoeken.
 
Ik was
je kusjesman, had
één lachend
en één treurend oog.
Vanilla. De dag wat zonderling
begon: gewetenloos, zo zonder zon,
als een symbool, een ding
dat je meedraagt als je eigenlijk dood moet.
 
En als een boom - het woeste, wilde, waaide -
vroeg ik: ‘Heb je je bewogen?’
‘Nee, ik knipperde met m’n ogen.’
Toen is ze omgewaaid. Vanilla.
Hier ging een talent verloren.