Rusthuis

We lopen rond het rusthuis,
mijn voorvader en ik,
cirkels in de lente
van dit parkland.

De bedaagde
verstokt zich nog
maar stap
voor stap
en groet alleen,
de zelf versteende,
groene beelden (Domela, Den Uyl).

En alles wat ik niet begrijp
ritselen de bladeren:
de stilte wordt het geluid
van een roze, reusachtige zalm
die terugkeert naar de bron.

‘Al lang heb ik gedroomd,’ zegt hij opeens,
‘van snelle wegen en verre,
verwilderde bermen.
Dat gaat nooit voorbij.’
Er raadselen auto's in de verte.

Met open mond kan ik slechts staren
naar de vleermuizen
die aan zijn schedel hangen
en slapen.

Hij verzet zich niet meer
op de trappen naar boven.

Mijn zachte gouden hamer,
groot en geruisloos.