Een Havenlied

Luister!

Zachtjes gonst het Havenlied:
belofte van de lente,
heimwee naar de toekomst,
van ergens van
de reden zijn.
Statig.

Ja, zachtjes klinkt het Havenlied,
Flossemia Ferjaardag,
van schepen aan de kade,
klapgewiek en schemering,
de trossen los, het ruime sop,
de ondergaande
zon.

Temidden van het mingekukel,
de hinder van de alledag
wachten op een wonder.

En voort maar weer,
tot in september
wij de Grote Pijp uitgaan,
want herfst dat is altijd spijt.
Dat hoef ik jou niet te vertellen.

Luister dus en spits
het garnituurtje van je oor.
Zo’n dag van goedendag, hallo, tabee
- woedend slapen, smartelijk eten,
de bout gehacheld
(biertjes gedronken, urenlang):
zo word je dan 21 jaar. Raar.
Maar toch: tevreden.

Dus weet het niet, Flossemia,
temidden van de zekerheid,
zo lijkt je nog het meest.
Gehoorzaam slechts je hart,
kijk eens om de hoek,
zeg een dankjewelletje
dan blijf je fijn en word je feest
en gefeliciteerd.

(Nog steeds klinkt nu het Havenlied,
maar zachter, van et cetera – olieverf en tempera.)