De hond blaft

Mistige morgen

mag ik mijn grote bek
nu houden
je laat me zo weinig
vergeten die vragen
hoe het met me
gaat wat zal ik je
vertellen je weet
niet wat je vraagt
(ik weet niet eens
waar Pampus lígt)

weer twaalf maanden
verleden er bij
handen vol
om niet te blijven
janken kweet niet hoor
kortom je weet niet
wat je vraagt
met je 'eindeloze deining'
gemurmel en gemurmureer

soms denk ik nog dat alles wel
lasst die Sonne in mein Herz
zingt er door de radio
dus stop met vragen
dat is een bevel

en wat betreft de rest der dingen
die je nog gaat denken
ik ben het er niet mee eens

nu zelf brief worden
schrijf me af
stop me in
je Brieven Buitenshuis Bus
jij
de zee dus

de post gaat evenwijdig aan het strand
de laatste lichting naar IJmuiden
een zeehond met z'n bek vol brieven
opgeheven in
de ondergaande zon.