Cambodjaantje pannenkoek

Afgelopen zaterdag,
in het kader van de integratie der volkeren
(Algeheele Nivelleering)
at ik in een ‘Cambodjaans restaurant,
specialiteiten: Thaise en Koreaanse gerechten’.

Omdat ik al wat gedronken had,
en virtueel gereest met M.H. in de Spielotheek,
maakte ik,
althans volgens ons vierkoppig gezelschap gezellige dineerders,
een enorme, vierkante lamp onklaar,
met bewegende watervallen
en uitzicht op Cambodjaans Bosch
(als je goed keek zag je Rooie Khmers wegduiken).

Ook schijn ik,
fluitend terugkomend van gesprek met kokkin,
enige consternatie te hebben veroorzaakt
door bij het nemen van een bocht
een tafeltje te toucheren,
waarbij de mij op
ik zou haast zeggen: Cambodjaanse wijze
achterop komende ober
ongelukken maar net kon voorkomen
door met bijkans bovenmenselijke inspanning
te manoeuvreren en jongleren
met dampende schalen en schotels,
en nog juist op tijd met zijn voet
het tafeltje wist op te vangen;
toen ik ging zitten
keek iedereen me aan
met een blik die zowel boosheid, verbijstering
als domheid (zie: koeien) bevatte,
maar het meest van deze was toch wel de domheid,
want ik wist helegaar geeneens waar of dat het over ging
en monsterde goedkeurend het stilleven van ober met toebehoren.

Bij het bestellen viel mijn oog op de ‘Camb. pannenkoek’,
maar toen ik mijn disgenoten daarvan deelachtig wilde maken,
kwam er uit mijn mond: ‘Cambodjaantje Pannenkoek’
- bron van inspiratie en vreugde
de gehele rest van de nacht,
en nu nog steeds, als ik eerlijk ben.